چهارشنبه , ۳۱ مرداد, ۱۳۹۷
خانه / یادداشت / راه ولایت خداوند

راه ولایت خداوند

راه ولایت خداوند

راه ولایت خداوند، منحصر در دورى از شيطان و آراء و افكار اوست يعنى از عالم كثرت، و توجّه به عالم غرور، به سوى عالم وَحْدت، و عالم اصيل و حقيقت عرفان و لقاى إلهى حركت كردن، و كثرات اين عوالم و پديده‌‏هاى اين نشئآت را در نَوَرديدن، و پشت سر انداختن، و با نداى اللهُ أكْبرُ وارد در وادى ايمَن عِرفَان شدن است. و اين با نسيانِ كثرت، و با ذكر خدا، و ياد خدا، و پيوسته در انديشه بودن خدا، و گريستن در فراق خدا، و سوختن از نار ملتهب هجران خدا، صورت مى‌‏گيرد.

چقدر خوب و عالى اين آيه مباركه، اين حقيقت را مُبَّين و روشن مى‌‏سازد، كه يگانه راه ولایت، ذكر خدا، و ياد خداست. و غفلت از ياد خدا و ذكر خدا موجب انغمار در وادى ضلالت است:

«فَأعْرِضْ عَمَّنْ تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنَا وَ لَمْ يُرِدْ إلَّا الْحَيوة الدُّنْيَا* ذلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ انَّ رَبَّكَ هُوَ أعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلهِ وَ هُوَ أعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدى»[۱]

«پس (اى پيغمبر) روى گردان و اعراض كن، از آن كسي‌كه از ذكر ما روى گردانيده است! و غير از حيات و زندگى دنيا چيزى را نخواسته و اراده ننموده است! اينست نهايت بلوغ عِلمى ايشان! بدرستيكه پروردگار تو داناتر است به آن كسي‌كه از راه او گمراه گرديده است؛ و داناتر است به آن كسي‌كه در راه او، راه را يافته است.»

اوّلًا در اين آيات مى‌‏بينيم كه: زندگانى پست، و غرور دنيوى، و انغمار در شهوات، و افكار باطله، و آراء كاسده را ملازم با اعراض از ياد خدا و ذكر خدا مى‏‌داند.

و ثانياً مى‏‌فهماند كه: نهايت بلوغ علمى بطور مطلق در اين توقّفگاه نيست؛ بلكه اين توقّفگاه نهايت بلوغ علمى و انديشه فكرى اين كوته نظران است؛ و افرادى كه به ذكر خدا پيوسته متذكّرند، نهايت بلوغ علمى آنان جاى ديگر و در محلّ ديگرى خواهد بود.

و ثالثاً مى‏‌رساند كه: اين افراد، گمراه مى‌‏باشند؛ و خداوند به گمراهان و گمگشتگان از راه او عالم و از احوال آنها مطّلع است؛ و نيز مى‌‏رساند كه: غير اين دسته غافل از ذكر خدا، آن دسته كه به ذكر خدا متوجّهند، آنان راه يافتگانند؛ و خداوند به احوال ايشان نيز عالم است؛ و بنابراين به خوبى و روشنى، اين آيه مى‌‏رساند كه: گمراهى از راه خدا در اثر غفلتِ از ذكر خدا؛ و راه يافتگى به راه خدا، در اثر ذكر خداست. پس ذكرِ خدا موجب سلوك و رسيدن به مقصود و مقام ولایت است.

برگرفته از کتاب امام شناسی، ج۵، ص۳۹٫ علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی قدس سره

[۱] . سوره نجم، آيات ۲۹ و ۳۰٫

مطلب پیشنهادی

حمیدرضا صادقی

زیبا و زیباتر

اولیاء خدا آمده‌اند تا بگویند دزدی بد است؟ ظلم بد است؟ دروغ بد است؟ این‌ها دین می‌خواهد؟ این‌ها امام حسین می‌خواهد که به خاطرش به گودی قتلگاه برود و تیکه تیکه شود؟ ندیده اید تا حالا این آدم‌های بی دین همه‌شان می گویند دزدی بده، دروغ بده، ظلم بده و ...؟ در فیلم‌ها ندیده‌اید؟ فیلم‌های هندی، کره‌ای، ژاپنی، هالیوودی و... همه می‌گویند دزدی بده، دروغ بده و... به خاطر این خداوند پیامبر می‌فرستد؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *